Teknolojinin her geçen gün büyümesi, bireyin bu büyümenin sağladığı olanaklardan yararlanırken kendi benliğini yitirmeyle yüz yüze kalması beni kaygılandırıyor.

        Büyüyen bir dünya daha rahat ve kolay bir yaşamla birlikte olumsuzluklarda beraberinde getiriyor.Daha çok madde ve nesnel olanaklar, bireyin kendinden uzaklaşmasına kendini somut bir dünyada aramasına neden oluyor ve sonrası kendine yabancılaşmış insan. Mutsuz ve doyumsuz, daha çok isteyen....

        Birey mutsuzluğunun nedenini bulmaktansa, çözümlemektense bir takım savunma mekanizmalarının arkasına sığınmayı tercih ediyor.

        İşte, benim heykellerim burada devreye giriyor.Bireyin 'varoluş' çabasını sorguluyor.Anlık veya sosyal bir rol olarak biçim kazanıyor.

        Soyutlama çalışmalarım içimizden birilerine ait.Mekanda bir form meydana getirirken kompozisyonlar ne başlangıcı ne de sonu betimliyor.Bazılarının yüzü yok:bazıları duruşu mümkün olmayan kompozisyonlar bir an belki, tıpkı varolabilmek için bir an'ın gerektiği gibi.Ara hareketler, dengeyi koruyabilmek amacıyla o an öylece kalmış.Sanki bir film şeridinden geçen bir kesitte bir an'ı dondurmak gibi.

        Figürler ayrıntıdan arındırılmış,aşağıdan yukarı doğru çekilmiş, kaslar uzatılmış ve incelmiş.Adeta varolma çabasında, dayanbilirliğine katlanırmışcasına.